Στο κυβερνητικό επιτελείο η πολιτική κινητικότητα των δύο πρώην πρωθυπουργών αξιολογείται με διαφορετικό τρόπο. Η πιθανή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να προσφέρει στη ΝΔ έναν γνώριμο αντίπαλο και να ενισχύσει τη συσπείρωση του ακροατηρίου της.
Ο Α.Σαμαράς και όχι ο Α.Τσίπρας απασχολεί πια το Μαξίμου και τους υπουργούς, όσο κι αν η δημόσια ατζέντα επιμένει στην αντιπαράθεση με την κεντροαριστερά.
Μόνο χθες βγήκε ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός υπουργών και, άλλος σκληρά και άλλος πιο ήπια, στόχευσε τον Αντώνη Σαμαρά. Το μοτίβο δεν μοιάζει με συγκυριακή κόντρα. Μοιάζει με γραμμή.
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ το είχε πει απλά: Από εκεί είναι οι αντίπαλοι, ο εχθρός είναι στην από εδώ πλευρά.
Στην κυβερνητική ανάγνωση, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αντίπαλος και μάλιστα βολικός. Βοηθάει στη συσπείρωση της δεξιάς βάσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:Το πολιτικό «κενό» στα δεξιά της ΝΔ και το ακροατήριο που μπορεί να αναζητήσει ο Σαμαράς
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι αντίπαλος άλλου τύπου: Από εκεί η Νέα Δημοκρατία διεκδικεί κεντρώο κοινό.
Ο Σαμαράς δεν μπαίνει σε αυτές τις δύο κατηγορίες. Είναι εχθρός. Δηλαδή εκείνος που μπορεί να αφαιρέσει ψήφους, στελέχη και νομιμοποίηση από το ίδιο το γαλάζιο στρατόπεδο.
Ο Γιώργος Φλωρίδης το είπε χθες με όλους τους τρόπους: Ο Σαμαράς θέλει να κάνει κακό στη ΝΔ. Και το επανέλαβε.
Στην πολιτική, η επανάληψη δεν είναι ρητορικό στολίδι. Είναι ομολογία φόβου. Αν πίστευαν ότι ο πρώην πρωθυπουργός απλώς γκρινιάζει από το περιθώριο, δεν θα έβγαιναν υπουργοί στη σειρά για να τον στοχοποιήσουν.
Βγαίνουν επειδή εκτιμούν ότι μπορεί να κάνει τη ζημιά, όχι μόνο ότι την εύχεται.Η ζημιά δεν είναι θεωρητική. Στα ψηφοδέλτια της ΝΔ έρχονται κοψίματα.
Τοπικά στελέχη ήδη παίζουν το χαρτί «ή μπαίνω στη λίστα ή πάω Σαμαρά».
Ένα νέο κόμμα στα δεξιά δεν χρειάζεται αυτοδυναμία για να αλλάξει τους συσχετισμούς. Αρκεί να τραβήξει δύο-τρεις μονάδες από τη δεξαμενή που το Μαξίμου μετράει σήμερα ως δεδομένη ζώνη του 30%.
Σε εκλογές με φθορά επτά ετών, αυτές οι μονάδες κρίνουν την κοινοβουλευτική αριθμητική.Γι’ αυτό η επίθεση θα συνεχιστεί.
Ο Τσίπρας θα μείνει το εύκολο όνομα στις τηλεοράσεις. Ο Ανδρουλάκης το άλλοθι του κέντρου. Ο Σαμαράς είναι το πρόβλημα που δεν λέγεται εύκολα σε ανοιχτό μικρόφωνο, αλλά ήδη λέγεται στα υπουργικά γραφεία: Αν σπάσει η παράταξη από τα μέσα, η ΔΕΘ και τα μέτρα δεν φτάνουν.