Η κρίση στη Γαλλία δείχνει πώς μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, εάν δεν υπάρξουν πολιτικές δυνάμεις που να εκπροσωπούν τις κοινωνικές ανάγκες
Η Γαλλία βρίσκεται σε μια βαθιά πολιτική κρίση. Ο πυρήνας αυτής της κρίσης είναι ότι ένας αντιδημοφιλής πρόεδρος που εκπροσωπεί αρκετά λιγότερο από το ένα τρίτο της Γαλλικής κοινωνίας και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές του υπονομεύουν το κοινωνικό κράτος και απειλούν την κοινωνική συνοχή έχουν προκαλέσει αλλεπάλληλες κοινωνικές εκρήξεις, προσπαθεί να επιβάλει διαδοχικούς πρωθυπουργούς της αρεσκείας του, που θα εφαρμόσουν το δικό του πρόγραμμα, παρότι είναι αδύνατο να διαμορφωθεί μια πλειοψηφία γύρω από αυτές τις κυβερνήσεις, ακριβώς γιατί με την εξαίρεση όσων κομμάτων στηρίζουν τον Μακρόν, τα υπόλοιπα κόμματα προφανώς και δεν επιθυμούν να καταστούν συνυπεύθυνα πολιτικών με τις οποίες διαφωνούν ριζικά και τις οποίες η γαλλική κοινωνία αποδοκιμάζει μαζικά.
Το εντυπωσιακό είναι ότι μέσα σε όλα αυτά ο Μακρόν φέρεται σαν να μην έχει επίγνωση των αντιδράσεων της κοινωνίας στις πολιτικές του. Για την ακρίβεια φέρεται σαν ούτως ή άλλως να έχει δίκιο, σαν αυτό που λέει να είναι η αυτονόητη και αυταπόδεικτη αλήθεια.
Το αποτέλεσμα είναι μια βαθιά πολιτική κρίση, μια κατάσταση ακυβερνησίας χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία. Και βέβαια όλα αυτά οδηγούν σε μια συνθήκη όπου στον βαθμό που η αριστερή αντιπολίτευση δείχνει κατακερματισμένη απλώς έρχεται όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο να έρθει στην εξουσία η ακροδεξιά, που αποφεύγει, για προφανείς λόγους, να αναλάβει τώρα κυβερνητικές ευθύνες, ακριβώς για να επιταχύνει τη φθορά των κυβερνήσεων που προσπαθεί να επιβάλει ο Εμανουέλ Μακρόν.
Θεωρώ ότι αυτό δεν συνδέεται με την ικανότητα ή ανικανότητα του Εμανουέλ Μακρόν. Άλλωστε, είναι ευφυής και συγκροτημένος πολιτικός. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι οι πολιτικές που προτείνει αφορούν το ένα τρίτο της κοινωνίας. Τα ανώτερα στρώματα και ένα μέρος μόνο από τη μεσαία τάξη. Σχηματικά όσους είναι ευχαριστημένοι από τη σημερινή κατάσταση και έχουν συμφέρον να διατηρηθεί ως έχει και να παραταθεί. Την ώρα που η κοινωνική πλειοψηφία αισθάνεται ότι είναι όλο και πιο απελπισμένη και χωρίς ορατή διέξοδο.
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο γαλλικό, αλλά πανευρωπαϊκό. Είναι, στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου έχουμε μια κυβέρνηση την οποία στηρίζει μια μειοψηφία της κοινωνίας και αποδοκιμάζει, σε όλες τις δημοσκοπήσεις η πλειοψηφία της κοινωνίας, και που παρ’ όλα αυτά κυβερνά λες και είναι παντοδύναμη επειδή την ευνοεί ο εκλογικός νόμος. Περνώντας πολιτικές που στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία νομιμοποίηση.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι ποια μπορεί να είναι η έξοδος από αυτή την κρίση. Και η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση μέσα από την ανακύκλωση των κομμάτων και των πολιτικών που είναι στον πυρήνα της πολιτικής κρίσης και εντείνουν την αποξένωση της κοινωνίας από την πολιτική.
Έξοδος από την πολιτική κρίση και καταστάσεις τύπου Γαλλίας ή Ελλάδας, θα έρθει μόνο εάν υπάρξουν ξανά σχηματισμοί που να αφουγκράζονται την κοινωνία, να κατανοούν τις ανάγκες της, να την κινητοποιούν, να της δίνουν αυτοπεποίθηση, να την κάνουν πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων. Τέτοιοι σχηματισμοί δεν μπορούν παρά να είναι δημοκρατικοί και προοδευτικοί, αλλά και την ίδια στιγμή πρέπει να κάνουν πολιτική με έναν διαφορετικό τρόπο, ώστε να αγγίζουν την κοινωνία. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι αναγκαίο, εάν δεν θέλουμε να δούμε και στην Ελλάδα μια ανάλογη συνθήκη ακυβερνησίας που στο τέλος απλώς θα φέρει την ακροδεξιά στην εξουσία.