Πίσω από το όνομα Ελ Αλαμέιν κρύβεται μία από τις σημαντικότερες αναμετρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σ
Το μήνυμα προς την Τουρκία που έστειλε η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Αίγυπτο, η Συμφωνία της Μέκκας, η χάραξη θαλάσσιων ζωνών και η στάση προς το Ισραήλ.
Του ΠΑΝΑΓΗ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟΥ – ΠΗΓΗ: Realnews
Ορίστε το κείμενο στην αρχική του μορφή, με έντονη γραφή (bold) μόνο στα κύρια ονόματα (πρόσωπα, χώρες, πόλεις, οργανισμούς, συμφωνίες κ.λπ.):
Με την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Αίγυπτο η ελληνική διπλωματία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και τη σωστή αίσθηση του χρόνου. Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο Ελ Αλαμέιν μία εβδομάδα μετά την υπογραφή της σύμβασης με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και μόλις τρεις εβδομάδες μετά το ταξίδι του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στο Κάιρο, με το οποίο είχε ως στόχο να ασκήσει πίεση στην Αίγυπτο να προσχωρήσει στη Συμφωνία της Μέκκας. Η παρουσία του πρωθυπουργού στο Ελ Αλαμέιν έστειλε το μήνυμα ότι η αμυντική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ δεν επηρεάζει τη στρατηγική σχέση της Αθήνας με το Κάιρο. Ταυτόχρονα, όμως, με το κοινό ανακοινωθέν της τριμερούς Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου οι Τούρκοι πήραν το μήνυμα ότι οι ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις παραμένουν εξαιρετικές και ότι οι δύο χώρες δεν συμμερίζονται τα ηγεμονικά τους σχέδια στην ανατολική Μεσόγειο.
Πρόγραμμα
Βεβαίως το ταξίδι στην Αίγυπτο δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης το είχε στο πρόγραμμά του από τα τέλη Ιουνίου, όταν το Κάιρο και η Άγκυρα υπέγραψαν μια σημαντική εξοπλιστική συμφωνία και ανακοίνωσαν, για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, κοινές αεροπορικές ασκήσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:Αίγυπτος: Μήνυμα αλ Σίσι – «Επιδιώκουμε διπλωματική λύση στο Μεσανατολικό»
Η Αθήνα θορυβήθηκε. Στο επιτελείο του πρωθυπουργού έγινε σαφές ότι μια συνάντηση στο ανώτατο επίπεδο ήταν αναγκαία, ώστε να διερευνηθούν οι προθέσεις του Καΐρου και ο βαθμός της βελτίωσης των τουρκοαιγυπτιακών σχέσεων. Η αρχική πρόθεση ήταν να γίνει αυτό το ταξίδι κατά το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, λόγω έκτακτων καταστάσεων όμως μετατέθηκε για τις αρχές του Σεπτεμβρίου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η Αθήνα δεν χαλάρωσε αυτό το διάστημα. Από τις αρχές Ιουλίου έως το τέλος Αυγούστου ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο Αιγύπτιος ομόλογός του, Μπαντρ Αμπντελάτι, συνομίλησαν τηλεφωνικά πέντε φορές, ενώ υπήρξε και τηλεφωνική επικοινωνία στις 5 Αυγούστου ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι.
Αν και δεν ανακοινώθηκε, το κύριο θέμα συζήτησης σε αυτές τις τηλεφωνικές επικοινωνίες ήταν η τουρκοαιγυπτιακή προσέγγιση και η στάση της Αιγύπτου απέναντι στη Συμφωνία της Μέκκας. Η ελληνική πλευρά είχε πλήρη εικόνα για τις επιφυλάξεις της Αιγύπτου απέναντι στο Σύμφωνο της Μέκκας. Γνώριζε ότι το Κάιρο, παρά την κατηγορηματική αντίθεσή του με τις ισραηλινές πολιτικές στη Γάζα και στον Λίβανο, διατηρεί ακόμα διπλωματικές σχέσεις με την Ιερουσαλήμ και δεν ήθελε να προσχωρήσει σε ένα σχήμα με σαφή αντιισραηλινή στόχευση, ενώ δεν ήθελε να ενταχθεί σε ένα σύμφωνο που νομοτελειακά θα το έφερνε απέναντι στην Αθήνα και τη Λευκωσία και τέλος δεν ήθελε να συμμετάσχει σε μια συμμαχία στην οποία τον πρώτο λόγο θα έχει η Τουρκία.
Αυτό που η ελληνική κυβέρνηση ήθελε να διαπιστώσει στο Ελ Αλαμέιν ήταν σε ποιο βαθμό η Τουρκία θα μπορούσε να δελεάσει την Αίγυπτο με την προσφορά για χάραξη θαλάσσιων ζωνών από τον 28ο μεσημβρινό και ανατολικά που θα παρέκαμπτε τα ελληνικά δικαιώματα, κάτι που, όπως γνώριζε η Αθήνα, αντιμετωπίζεται θετικά από τους γραφειοκράτες του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:Στο Κάιρο ο Μητσοτάκης – Συμμαχία της ΕΕ με την Αίγυπτο για μεταναστευτικό και ενέργεια
Η απάντηση ήρθε από τη διακήρυξη της τριμερούς, στην οποία αναφέρεται ότι «αποδίδουμε έμφαση στη σημασία του σεβασμού της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας των κρατών και τη σημασία αποχής από απειλές χρήσης βίας», ενώ σε άλλο σημείο τονίζεται εμφατικά πως «οι όποιες συμφωνίες ή μνημόνια κατανόησης για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών θα πρέπει να συντάσσονται σε συμφωνία με το Διεθνές Δίκαιο και τη σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας».
Γάζα και Λίβανος
Από την πλευρά τους Αθήνα και Λευκωσία έδειξαν στο Κάιρο με σαφήνεια ότι δεν ταυτίζονται ούτε καλύπτουν τις ηγεμονικές επιδιώξεις του Ισραήλ στην περιοχή. Ο πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι θέτει ως προτεραιότητα την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και τη διατήρηση της ακεραιότητας και της κυριαρχίας του Λιβάνου σε ολόκληρη την επικράτειά του. Τόνισε, μάλιστα, ότι η στήριξη της Ελλάδας προς τις λιβανέζικες ένοπλες δυνάμεις θα είναι αμέριστη, έτσι ώστε μόνο η κρατική κυριαρχία της επίσημης κυβέρνησης του Λιβάνου να μπορεί να ασκηθεί στον λιβανέζικο Νότο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκρυψε την ικανοποίησή του για την πρόοδο στη συνεργασία Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου, την οποία χαρακτήρισε θετικό υπόδειγμα υπέρ της σταθερότητας και της ευημερίας στην ανατολική Μεσόγειο. Ιδιαίτερη έμφαση απέδωσε στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Αιγύπτου με το καλώδιο GREGY, το οποίο φιλοδοξεί να μεταφέρει στην Ελλάδα 5 GW καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγεται με αιολική και ηλιακή ενέργεια στην Αίγυπτο.
Διασύνδεση
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, θα πρόκειται για την πρώτη μεγάλη διασύνδεση της Ελλάδας απευθείας με τη βόρεια Αφρική, κάτι που θα ενισχύσει και πολιτικά αντίστοιχα έργα διασυνδεσιμότητας, όπως ο GSI (ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου), τον οποίο μέχρι τώρα εμποδίζει η Τουρκία, βάσει του δόγματος ότι «κανένα ενεργειακό έργο δεν γίνεται στην ανατολική Μεσόγειο χωρίς την έγκριση ή την ανοχή της Τουρκίας».
Η συνάντηση στο Ελ Αλαμέιν έδειξε ότι οι τρεις χώρες επιδιώκουν να έχουν σταθερή και σε ανώτατο επίπεδο συνεννόηση για μείζονες εξελίξεις στην περιοχή. Η 11η Τριμερής Συνάντηση Κορυφής προγραμματίζεται για το επόμενο διάστημα στην Κύπρο και έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς θα αποτελέσει βήμα για την επίσπευση της αμυντικής συνεργασίας, με προγραμματισμό κοινών ασκήσεων, συνεκπαίδευσης, θαλάσσιας ασφάλειας και αντιμετώπισης συμβατικών και υβριδικών απειλών. Στις 25 Σεπτεμβρίου προγραμματίζεται επίσης τριμερής συνάντηση των τριών υπουργών Εξωτερικών στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.