Η επικείμενη αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη επαναφέρει στην πολιτική επικαιρότητα ένα πρόσωπο που εξακολουθεί να διαθέτει οργανωμένη παρουσία και ακροατήριο, παρά τον αποκλεισμό του από την προηγούμενη εκλογική διαδικασία.
Editorial | ΔΥΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ news
Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη δεν είναι απλώς μία ακόμη είδηση της πολιτικής επικαιρότητας.
Είναι ένα γεγονός που, είτε αρέσει είτε όχι, μπορεί να επηρεάσει τις επόμενες εκλογές και να ανακατέψει εκ νέου την πολιτική γεωγραφία της χώρας.
Ο ίδιος έχει ήδη προαναγγείλει την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και τη συμμετοχή του στις επόμενες εκλογές μέσω ενός νέου κομματικού σχηματισμού, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα εμφανιστεί τυπικά ως αρχηγός ή πρόεδρος κόμματος.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρώτο μεγάλο πολιτικό ερώτημα.
Μπορεί ένα πρόσωπο να αποκλειστεί από την ηγεσία ενός κόμματος και ταυτόχρονα να παραμείνει πολιτικά ενεργό και να επηρεάζει έναν κομματικό σχηματισμό;
Η απάντηση δεν θα δοθεί μόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Θα δοθεί και στην κάλπη.
Το φαινόμενο δεν εξαφανίστηκε
Για ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος, η καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής θα έπρεπε να σημαίνει και το οριστικό τέλος της συγκεκριμένης πολιτικής έκφρασης.
Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.
Ο Κασιδιάρης εξακολούθησε να διαθέτει πολιτικό ακροατήριο και να διατηρεί παρουσία στον δημόσιο διάλογο ακόμη και μέσα από τη φυλακή.
Τώρα, με την επικείμενη αποφυλάκισή του, επιχειρεί να μετατρέψει αυτή την πολιτική επιρροή σε οργανωμένη εκλογική παρουσία.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα.
Δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ούτε με υποτίμηση ούτε με πανικό.
Η δημοκρατία δεν προστατεύεται με το να προσποιείται ότι ένα πολιτικό ρεύμα δεν υπάρχει.
Προστατεύεται όταν μπορεί να εξηγήσει γιατί υπάρχει, ποιοι το στηρίζουν και κυρίως γιατί ένα τμήμα της κοινωνίας εξακολουθεί να βρίσκει εκεί πολιτική έκφραση.
Ποιον φοβίζει περισσότερο;
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον ερώτημα.
Ένα νέο κόμμα που θα κινηθεί στον χώρο της εθνικής, πατριωτικής και σκληρής δεξιάς δεν θα διεκδικήσει ψήφους από έναν μόνο πολιτικό χώρο.
Θα επιχειρήσει να αντλήσει από μια δεξαμενή ψηφοφόρων που σήμερα είναι διασκορπισμένοι.
Από ψηφοφόρους της ΝΔ.
Από ψηφοφόρους μικρότερων δεξιών και πατριωτικών κομμάτων.
Από ανθρώπους που ψήφισαν κόμματα διαμαρτυρίας.
Από πολίτες που απέχουν.
Και, κυρίως, από μια νεότερη γενιά ψηφοφόρων που δεν έχει τις ίδιες πολιτικές μνήμες με εκείνους που έζησαν την περίοδο της μεγάλης ανόδου της Χρυσής Αυγής.
Αυτό είναι το στοιχείο που θα πρέπει να απασχολήσει περισσότερο το πολιτικό σύστημα.
Όχι το πρόσωπο Κασιδιάρης από μόνο του.
Αλλά το εκλογικό ακροατήριο που μπορεί να δημιουργηθεί γύρω από αυτόν.
Το μεγάλο λάθος θα ήταν η απαγόρευση της συζήτησης
Η Ελλάδα έχει ήδη περάσει από τη δύσκολη συζήτηση για το πώς ένα δημοκρατικό κράτος αντιμετωπίζει πολιτικούς σχηματισμούς που συνδέονται με καταδικασμένη εγκληματική οργάνωση.
Το θεσμικό πλαίσιο έχει αυστηροποιηθεί.
Υπάρχουν πλέον συγκεκριμένες δικλίδες για τη συμμετοχή κομμάτων στις εκλογές.
Όμως η δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε απαγορεύσεις.
Χρειάζεται και πολιτική απάντηση.
Γιατί αν ένα κόμμα εμφανιστεί και συγκεντρώσει εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο το κόμμα.
Θα είναι το ερώτημα:
Γιατί τόσοι πολίτες επέλεξαν να το ψηφίσουν;
Αυτό το ερώτημα δεν απαντάται με χαρακτηρισμούς.
Απαντάται με πολιτική.
Η ΝΔ έχει λόγο να ανησυχεί
Η επιστροφή Κασιδιάρη μπορεί να δημιουργήσει πίεση κυρίως στη δεξιά πλευρά του πολιτικού χάρτη.
Η Νέα Δημοκρατία τα τελευταία χρόνια έχει κατορθώσει να διατηρεί μια ευρεία εκλογική βάση, συγκεντρώνοντας ψηφοφόρους από το κέντρο έως τη δεξιά.
Όσο όμως μεγαλώνει η απόσταση ενός τμήματος της κοινωνίας από το κυβερνητικό κόμμα, τόσο αυξάνεται ο χώρος για κόμματα διαμαρτυρίας.
Και ένας νέος σχηματισμός με έντονο πατριωτικό και αντισυστημικό λόγο θα μπορούσε να διεκδικήσει ακριβώς αυτή τη δυσαρέσκεια.
Δεν σημαίνει ότι θα πετύχει.
Σημαίνει όμως ότι θα δοκιμάσει τα όρια της σημερινής πολιτικής ισορροπίας.
Το πραγματικό τεστ θα είναι η κάλπη
Εδώ πρέπει να τελειώσουν οι υπερβολές.
Ούτε «έρχεται πολιτικός σεισμός» μπορούμε να προεξοφλήσουμε.
Ούτε ότι «δεν έχει καμία τύχη».
Κανείς δεν γνωρίζει ακόμη ποιο θα είναι το πραγματικό εκλογικό μέγεθος ενός τέτοιου σχηματισμού.
Οι δημοσκοπήσεις, όταν υπάρξουν, θα δείξουν μια πρώτη εικόνα.
Η κάλπη όμως θα δώσει την πραγματική απάντηση.
Και τότε θα φανεί αν η επιστροφή Κασιδιάρη είναι ένα περιορισμένο πολιτικό φαινόμενο ή αν αποτελεί την αρχή μιας νέας αναδιάταξης στον χώρο της δεξιάς.
Και υπάρχει ακόμη ένα ερώτημα
Ποιος θα είναι πραγματικά ο αρχηγός;
Αν ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να εμφανιστεί τυπικά ως ιδρυτής ή επικεφαλής, τότε το πολιτικό ενδιαφέρον μεταφέρεται αυτομάτως στο πρόσωπο που θα αναλάβει αυτή τη θέση.
Θα είναι ένας άνθρωπος με δική του πολιτική αυτονομία;
Ή ένας θεσμικός «μπροστινός» πίσω από τον οποίο θα βρίσκεται ο πραγματικός πολιτικός σχεδιασμός;
Αυτό είναι ένα ερώτημα που θα απασχολήσει αναπόφευκτα και τα δικαστήρια και την πολιτική ζωή.
Και είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της υπόθεσης.
Η δημοκρατία δεν φοβάται την κάλπη
Η επιστροφή ενός πολιτικού προσώπου με τόσο φορτισμένο παρελθόν δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ούτε με αδιαφορία ούτε με πολιτικό τρόμο.
Πρέπει να αντιμετωπιστεί με θεσμούς.
Με νόμους.
Με πολιτική αντιπαράθεση.
Και τελικά με την ψήφο των πολιτών.
Γιατί η πραγματική μάχη δεν θα γίνει στα social media.
Δεν θα γίνει στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Δεν θα γίνει στις ανακοινώσεις των κομμάτων.
Θα γίνει στην κάλπη.
Εκεί θα φανεί αν ο Κασιδιάρης μπορεί πράγματι να επιστρέψει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής.
Και κυρίως θα φανεί κάτι πολύ μεγαλύτερο:
αν η ελληνική κοινωνία θέλει να ανοίξει ξανά την πόρτα σε ένα πολιτικό ρεύμα που πολλοί θεωρούσαν ότι είχε τελειώσει οριστικά.
Η ιστορία της Χρυσής Αυγής έχει κλείσει ως προς την εγκληματική οργάνωση.
Το αν όμως έχει κλείσει και ως προς το πολιτικό ακροατήριο που δημιούργησε, είναι ένα διαφορετικό ερώτημα.
Και αυτό το ερώτημα, όσο πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές, θα γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Επιμέλεια: Γιώργος Αθανασίου
ΔΥΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ news