Κάποτε, στις πλατείες, βλέπαμε ανθρώπους να βγάζουν βόλτα τον σκύλο τους.
Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου
Σήμερα βλέπουμε ανθρώπους να μιλούν μόνοι τους με ένα bluetooth στο αυτί.
Αύριο ίσως βλέπουμε έναν κύριο να περπατά στη Νέα Παραλία κρατώντας από το χέρι ένα ανθρωποειδές ρομπότ. Και κανείς να μην γυρίζει να κοιτάξει δεύτερη φορά.
Ή μήπως θα κοιτάζουν όλοι;
Γιατί η αλήθεια είναι πως η γενιά που μεγάλωσε με το τηλέφωνο με καντράν, με την ασπρόμαυρη τηλεόραση και το “μην αγγίζεις την κεραία”, δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι ο άνθρωπος ετοιμάζεται να συγκατοικήσει με μηχανές που δεν θα μοιάζουν πια με εργαλεία. Θα μοιάζουν με… παρουσία.
Στην αρχή θα γελάμε.
Θα λέμε:
«Πού πάει αυτός με το ρομπότ;»
Όπως γελούσαν κάποτε με εκείνον που κυκλοφορούσε με κινητό τηλέφωνο σαν βαλίτσα.
Μετά θα το συνηθίσουμε. Και εκεί αρχίζει η πραγματική επανάσταση.
Γιατί άλλο να έχεις ένα πλυντήριο κι άλλο ένα “ον” που σε κοιτάζει, σου απαντά, σε προστατεύει, σου θυμίζει τα φάρμακά σου, σου λέει “καλημέρα Γιώργο” και αντιλαμβάνεται από τον τόνο της φωνής σου ότι σήμερα δεν είσαι καλά.
Θα είναι υπηρέτης; Σύντροφος; Φίλος; Ή η πιο επικίνδυνη μορφή μοναξιάς που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος;
- Διαβάστε επίσης:Πόλεμος και ειρήνη στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης
Οι Boomers ίσως νιώσουν αμηχανία. Ίσως και μια μικρή θλίψη.
Γιατί μεγάλωσαν σε εποχές όπου η ανθρώπινη επαφή είχε βάρος. Η χειραψία ήταν συμφωνία. Η παρέα ήταν θεραπεία. Το κουδούνι στην πόρτα σήμαινε επίσκεψη, όχι ειδοποίηση εφαρμογής.
Και ξαφνικά, ο κόσμος πάει προς μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει ένα ρομπότ που:
- δεν διαφωνεί,
- δεν κουράζεται,
- δεν προδίδει,
- δεν εγκαταλείπει.
Μόνο που τότε θα προκύψει το πιο τρομακτικό ερώτημα:
Αν οι μηχανές γίνουν “τέλειοι σύντροφοι”, τι θα απογίνει η ανθρώπινη ανοχή στις ατέλειες των ανθρώπων;
Ίσως σε λίγα χρόνια:
- να βλέπουμε ρομπότ-σωματοφύλακες έξω από σπίτια,
- ανθρωποειδείς βοηθούς να ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ,
- ηλικιωμένους να συνομιλούν με μηχανές περισσότερο απ’ ό,τι με τα παιδιά τους,
- ακόμα και… “ζευγάρια” ανθρώπων με τεχνητή συντροφιά.
Και τότε ο κόσμος θα χωριστεί σε δύο στρατόπεδα:
εκείνους που θα λένε «τι θαύμα είναι αυτό» και εκείνους που θα ψιθυρίζουν «κάτι χάσαμε στον δρόμο».
- Διαβάστε επίσης:Η Κίνα παρουσίασε οικιακό ρομπότ που μαγειρεύει και καθαρίζει
Η ειρωνεία είναι ότι η επιστημονική φαντασία δεν έπεσε έξω.
Απλώς όλοι φανταζόμασταν ότι το μέλλον θα έρθει με εκρήξεις, ιπτάμενα αυτοκίνητα και σειρήνες.
Αντί γι’ αυτό, μπήκε αθόρυβα από την πόρτα του σαλονιού μας.
Με μια οθόνη.
Με μια φωνή.
Με έναν αλγόριθμο που μας ξέρει καλύτερα απ’ όσο ξέρουμε τον εαυτό μας.
Και ίσως το πιο ανθρώπινο πράγμα που θα κάνουμε στο μέλλον…να είναι να προσπαθούμε απεγνωσμένα να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε μηχανές.