Μας μιλούν καθημερινά για πράσινη ανάπτυξη και οικολογική συνείδηση. Όμως κανείς δεν απαντά στο πιο δύσκολο ερώτημα: πόσο καταστρέφει το περιβάλλον ένας πόλεμος που διαρκεί χρόνια;
Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου
Εδώ και πέντε χρόνια ο πλανήτης ζει σχεδόν αδιάκοπα μέσα σε πολεμικές συγκρούσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις, βομβαρδισμούς και γεωπολιτικές κρίσεις. Από την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή μέχρι την Αφρική και την Ερυθρά Θάλασσα, εκατομμύρια τόνοι εκρηκτικών πέφτουν πάνω στη Γη καθημερινά.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη θύελλα, ελάχιστοι τολμούν να θέσουν δημόσια ένα απλό ερώτημα:
Τι συμβαίνει τελικά στο περιβάλλον;
Γιατί όταν μιλάμε για οικολογία, για κλιματική αλλαγή, για ρύπους, για απαγορεύσεις αυτοκινήτων, για φόρους άνθρακα και για «πράσινες» πολιτικές, αποφεύγουμε να συζητήσουμε τη μεγαλύτερη ίσως πηγή καταστροφής: τον ίδιο τον πόλεμο.
Τόνοι εκρηκτικών και τοξικά κατάλοιπα
Κάθε πύραυλος, κάθε βόμβα, κάθε πυρομαχικό που εκρήγνυται δεν εξαφανίζεται μαγικά. Αφήνει πίσω του:
- τοξικά βαρέα μέταλλα,
- χημικά κατάλοιπα,
- μικροσωματίδια,
- καπνό,
- σκόνη,
- καμένες ύλες,
- καρκινογόνες ουσίες.
Ο αέρας, το νερό και το έδαφος μολύνονται για χρόνια. Περιοχές ολόκληρες μετατρέπονται σε τοξικές ζώνες όπου η φύση δυσκολεύεται να επανέλθει.
- Διαβάστε επίσης:Τραμπ: «Το Ιράν θέλει συμφωνία, αλλά δεν μας ικανοποιεί»
Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πόσες ουσίες απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα από τη χρήση σύγχρονων όπλων. Και ακόμα λιγότεροι μιλούν για το τι περιέχουν πολλά από αυτά τα εκρηκτικά.
Οι πόλεμοι καίνε δάση, πετρέλαιο και βιομηχανίες
Οι εικόνες είναι μπροστά μας:
- πετρελαιοπηγές να φλέγονται,
- διυλιστήρια να εκρήγνυνται,
- εργοστάσια να καίγονται επί ημέρες,
- δάση να αφανίζονται,
- πόλεις να μετατρέπονται σε σύννεφα σκόνης και τσιμέντου.
- Διαβάστε επίσης:Η δοκιμή του πυραύλου Sarmat στη Ρωσία
Όταν ένα βιομηχανικό συγκρότημα βομβαρδίζεται, δεν καίγεται μόνο το κτίριο. Καίγονται χημικά, πλαστικά, καύσιμα και άγνωστες ουσίες που καταλήγουν στον αέρα που αναπνέουμε.
Η φύση δεν γνωρίζει σύνορα. Οι ρύποι δεν σταματούν στα χαρακώματα ούτε ελέγχονται από γεωπολιτικές συμμαχίες.
Η μεγάλη αντίφαση της εποχής
Από τη μία πλευρά, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί ζητούν από τους πολίτες:
- να αλλάξουν αυτοκίνητα,
- να περιορίσουν την κατανάλωση,
- να πληρώνουν «πράσινους» φόρους,
- να μειώσουν το ενεργειακό τους αποτύπωμα.
Από την άλλη, ολόκληρες περιοχές του πλανήτη βομβαρδίζονται επί χρόνια χωρίς κανείς να υπολογίζει το οικολογικό κόστος.
Πόσοι τόνοι διοξειδίου του άνθρακα παράγονται από:
- στρατιωτικά αεροσκάφη,
- πυραυλικά συστήματα,
- πολεμικά πλοία,
- καύσεις εγκαταστάσεων,
- μετακινήσεις στρατών;
Και γιατί αυτό το θέμα σχεδόν εξαφανίζεται από τη δημόσια συζήτηση;
Το περιβάλλον δεν έχει ιδεολογία
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή:
Ο πόλεμος είναι ίσως η πιο βίαιη μορφή περιβαλλοντικής καταστροφής.
Δεν καταστρέφει μόνο ανθρώπινες ζωές. Καταστρέφει οικοσυστήματα, μολύνει νερά, δηλητηριάζει εδάφη και αφήνει πίσω του πληγές που παραμένουν για δεκαετίες.
Και ίσως έχει έρθει η στιγμή να ειπωθεί ανοιχτά ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική οικολογική πολιτική χωρίς σοβαρή συζήτηση για τις πολεμικές συγκρούσεις.
Γιατί η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Δεν γίνεται να μετράμε το αποτύπωμα άνθρακα του πολίτη και να αγνοούμε το αποτύπωμα ενός πολέμου.