Στις 28 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών. 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. 57 οικογένειες ζουν με το κενό.
Η μνήμη δεν διαπραγματεύεται. Η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν κομματικοποιείται.
Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου
Η μνήμη είναι ιερή. Η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι αυτονόητη. Και η ανάγκη για ασφαλείς μεταφορές και ασφαλείς χώρους εργασίας είναι αδιαπραγμάτευτη.
Όμως ακριβώς γι’ αυτό, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς:
Η επέτειος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε όχημα ιδεολογικής στρατολόγησης.
Τις τελευταίες ημέρες ακούμε για «εγκληματική πολιτική του κέρδους», για «ευρωπαϊκή κανονικότητα», για ένα σύστημα που δήθεν ευθύνεται συλλήβδην για κάθε δυστύχημα, κάθε εργατικό ατύχημα, κάθε κοινωνική παθογένεια. Όλα μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Από τα Τέμπη μέχρι τα εργοτάξια. Από τις συγκοινωνίες μέχρι τους πολέμους.
Όταν όμως όλα φταίνε, τελικά δεν φταίει κανείς συγκεκριμένα.
Και όταν ο ένοχος βαφτίζεται «το σύστημα», η συζήτηση απομακρύνεται από τις πραγματικές ευθύνες, τις συγκεκριμένες παραλείψεις, τα θεσμικά κενά και τις διοικητικές αποτυχίες.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από γενικές καταγγελίες.
Έχει ανάγκη από συγκεκριμένες απαντήσεις.
Ποιο είναι το εναλλακτικό μοντέλο που προτείνεται;
Ποια μορφή διακυβέρνησης;
Ποια οικονομική οργάνωση;
Ποια παραδείγματα χωρών που λειτούργησαν χωρίς ατυχήματα, χωρίς διαφθορά, χωρίς ανθρώπινα λάθη;
Δεν αρκεί να λες «να χάσει το κεφάλαιο».
Οφείλεις να εξηγήσεις τι θα μπει στη θέση του.
Η Ελλάδα δεν θα γίνει ασφαλέστερη επειδή θα υψώσουμε πιο οργισμένα πανό.
Θα γίνει ασφαλέστερη αν:
-
Υπάρξει αυστηρός έλεγχος και λογοδοσία.
-
Επενδυθούν πόροι σε υποδομές και τεχνολογία.
-
Ενισχυθεί το ανθρώπινο δυναμικό με αξιοκρατία.
-
Λειτουργήσουν οι θεσμοί χωρίς κομματικές παρωπίδες.
Η μόνιμη σύγκρουση δεν είναι πολιτικό σχέδιο. Είναι σύνθημα.
Και τα συνθήματα δεν εγκαθιστούν συστήματα ασφαλείας.
Σε μια δημοκρατία, η διαφωνία είναι θεμιτή.
Η δαιμονοποίηση όμως όποιου δεν υιοθετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογική αφήγηση δεν είναι δημοκρατικός διάλογος. Είναι φανατισμός.
Τα Τέμπη δεν ανήκουν σε καμία παράταξη.
Δεν είναι ιδεολογικό λάβαρο.
Είναι εθνική πληγή.
Οφείλουμε να απαιτήσουμε δικαιοσύνη χωρίς κομματική ιδιοποίηση.
Να απαιτήσουμε ασφάλεια χωρίς να βαφτίζουμε κάθε τραγωδία απόδειξη μιας θεωρίας.
Να απαιτήσουμε αλλαγές με ρεαλισμό, όχι με αφηρημένες επαναστατικές διακηρύξεις.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα επιλέξουμε σοβαρό κράτος και λειτουργικούς θεσμούς ή αν θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι σε έναν μόνιμο ιδεολογικό εμφύλιο.
Η μνήμη απαιτεί σεβασμό.
Η δικαιοσύνη απαιτεί θεσμούς.
Η ασφάλεια απαιτεί σχέδιο.
Και σχέδιο χωρίς ρεαλισμό δεν υπάρχει.
Το άρθρο αυτό είναι η απάντησή μου στην ανακοίνωση της ΔΑΣ
