Το AI δεν έρχεται. Είναι ήδη εδώ.
Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου
Στο κινητό μας, στη δουλειά μας, στο σχολείο των παιδιών μας, στα νοσοκομεία, στη δημόσια διοίκηση. Και το ερώτημα δεν είναι αν θα επηρεάσει τη ζωή μας, αλλά ποιοι θα ελέγχουν τις αλλαγές και ποιοι θα τις υποστούν.
Η τεχνητή νοημοσύνη υπόσχεται ταχύτητα, ακρίβεια, ευκολία. Υπόσχεται λιγότερη γραφειοκρατία, καλύτερη διάγνωση, εξυπνότερη εκπαίδευση. Όλα σωστά.
Αλλά καμία τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη.
Στην εργασία, το AI μπορεί να γίνει εργαλείο απελευθέρωσης από αγγαρείες — ή μηχανισμός αντικατάστασης ανθρώπων χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Στην ενημέρωση, μπορεί να βοηθήσει στην ανάλυση δεδομένων — ή να πολλαπλασιάσει την παραπληροφόρηση.
Στη δημόσια διοίκηση, μπορεί να μειώσει τις ουρές — ή να δημιουργήσει αδιαφανείς αλγορίθμους που αποφασίζουν χωρίς λογοδοσία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό και πολιτικό: Θα υπηρετεί ο άνθρωπος την τεχνολογία ή η τεχνολογία τον άνθρωπο;
Γιατί αν το AI σχεδιάζεται μόνο με όρους κέρδους, ταχύτητας και ελέγχου, τότε θα βαθύνει ανισότητες.
Αν όμως μπει σε κανόνες, σε θεσμικό πλαίσιο, σε κοινωνικό έλεγχο, τότε μπορεί να γίνει σύμμαχος — όχι απειλή
Χρειάζεται συζήτηση, παιδεία, δικλείδες ασφαλείας και πολιτική βούληση.
Γιατί το AI δεν θα κρίνει το μέλλον μας. Εμείς θα το κρίνουμε — με τις αποφάσεις που θα πάρουμε τώρα.
Και όποιος μένει απαθής σήμερα, αύριο απλώς θα προσαρμόζεται σε αποφάσεις που δεν πήρε ποτέ.