Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Μάρκ Κάρνεϊ στο Νταβός δεν ήταν απλώς μια θεσμική παρέμβαση.
Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου
Ήταν μια πολιτική δήλωση με σαφείς αποδέκτες, που ταυτόχρονα ενόχλησε ισχυρούς παίκτες και ενθουσίασε μεγάλο μέρος του ακροατηρίου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Ο Μαρκ Κάρνεϊ δεν είπε κάτι «κραυγαλέο». Είπε όμως κάτι ανοίκεια ειλικρινές για τα σημερινά πολιτικά δεδομένα – και αυτό αρκεί για να προκαλέσει θόρυβο.
Ενόχλησε όσους έχουν συνηθίσει στη διαχείριση της πραγματικότητας με επικοινωνιακά φίλτρα. Γιατί ο Κάρνεϊ μίλησε για όρια: όρια στην ψευδαίσθηση της αέναης ανάπτυξης, όρια στην πολιτική χωρίς κόστος, όρια στο «όλα γίνονται χωρίς συνέπειες». Όταν τα λες αυτά καθαρά, χαλάς το αφήγημα της εύκολης υπόσχεσης.
Ενθουσίασε όμως όσους αναζητούν σοβαρότητα και λογοδοσία. Γιατί, χωρίς να χαϊδεύει αυτιά, έβαλε στο τραπέζι τη δύσκολη αλήθεια: ότι οι αποφάσεις έχουν κόστος, ότι η οικονομία δεν είναι μαγικό ραβδί και ότι η πολιτική ωριμότητα μετριέται στο θάρρος να πεις «όχι» εκεί που όλοι λένε «ναι».
Σε μια εποχή συνθημάτων, ο Κάρνεϊ μίλησε με όρους πραγματικότητας. Και αυτό, τελικά, είναι που διχάζει: όχι το περιεχόμενο, αλλά η απουσία λαϊκισμού.
Για κάποιους είναι πρόκληση. Για άλλους, ανάσα.