Οι περιβόητες επιχειρήσεις Tun Tun, οι αδίστακτοι colectivos, τα μπλακ άουτ ημερών, η έλλειψη νερού, ο μηνιαίος μισθός του 1 δολαρίου και τα ελληνικά καταστήματα που πτώχευσαν
Ο μισθός του 1 δολαρίου
Η βία, ωστόσο, δεν ήταν ο μοναδικός μηχανισμός διάλυσης της κοινωνίας. Στην καθημερινότητα, όπως λέει, η οικονομία λειτουργούσε πλέον εναντίον των ίδιων των πολιτών. Στην ερώτηση αν ο λαός περνούσε πράγματι τόσο άσχημα, η απάντησή της είναι απόλυτη. Ο πληθωρισμός, όπως περιγράφει, κατέστρεψε ό,τι είχε απομείνει. Ο βασικός μισθός κατρακύλησε στο ένα δολάριο τον μήνα, καθιστώντας αδύνατη κάθε έννοια αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αναφέρει ότι στην τελευταία της επίσκεψη, τον Οκτώβριο, διαπίστωσε πως η Βενεζουέλα είχε μετατραπεί, παραδόξως, σε μία από τις πιο ακριβές χώρες του κόσμου. Για τρία απολύτως βασικά είδη σούπερ μάρκετ, ζύμη, ρύζι και ακόμη λίγα τρόφιμα χρειάστηκε να πληρώσει εκατό δολάρια. «Απίστευτο», λέει.
Την ίδια ώρα, η χώρα άδειαζε. Σύμφωνα με όσα περιγράφει, περίπου το 25% του πληθυσμού έφυγε στο εξωτερικό: Μεξικό, Ηνωμένες Πολιτείες, Αργεντινή, Χιλή, Ισπανία, Ιρλανδία, ακόμη και Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι, όπως εξηγεί, στηρίζουν πλέον τις οικογένειές τους που έμειναν πίσω, στέλνοντας εμβάσματα. Τα χρήματα αλλάζονται σε μικρά ποσά, για να μην εξαϋλωθούν από τον πληθωρισμό. Παράλληλα, η εγκληματικότητα εκτοξεύτηκε. Όπως λέει, όποιος είχε αυτοκίνητο ή κυκλοφορούσε με κινητό τηλέφωνο αποτελούσε αυτόματα στόχο. Οι κλοπές έγιναν καθημερινότητα και η αίσθηση ανασφάλειας καθολική. Η κατάρρευση χτύπησε και την ελληνική κοινότητα. Πολλοί Έλληνες που διατηρούσαν καταστήματα με ρούχα, παπούτσια και άλλα εμπορικά είδη αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο. Ανάμεσά τους και ο πατέρας της. Το κατάστημα ρούχων που διατηρούσε έκλεισε, καθώς τα ενοίκια εκτοξεύτηκαν σε επίπεδα αδύνατο να καλυφθούν. «Δεν μπορούσαμε πια να κρατήσουμε τα μαγαζιά μας», καταλήγει.